Ο Ψίθυρος Της Καρδιάς (1995)




Ο Ψίθυρος Της Καρδιάς (1995)

Whisper of the Heart (1995)
  
Ο Ψίθυρος Της Καρδιάς (1995)Mimi wo Sumaseba (1995)
"Ο Ψίθυρος Της Καρδιάς" - "Whisper of the Heart"
★★★★★★★★★☆
Μια νεαρή βιβλιοφάγος και επίδοξη συγγραφέας, η Σιζούκου Τσουκισίμα, καλείται να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της και να λύσει ένα μυστήριο. Κάθε βιβλίο που διαλέγει το κορίτσι από τη βιβλιοθήκη το έχει δανειστεί πριν από αυτή ένα αγόρι με το όνομα Σεΐτζι Αμασάγουα. Τις πρώτες μέρες του σχολείου μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η Σιζούκου συναντά ένα αγόρι που καταφέρνει να την εκνευρίζει με το χιούμορ του, και έναν γάτο που της εξάπτει την περιέργεια και τον ακολουθεί μέχρι την αντικερί ενός ευγενικού ηλικιωμένου, του κυρίου Νίσι. (111 λεπτά) (Ηλικία: 6+)
Σκηνοθεσία: Γιοσιφούμι Κόντο
Ηθοποιοί: (Iαπωνικά) Γίοκο Χόνα, Ισέι Τακαχάσι, Τακάσι Τατσιμπάνα, Σιγέρου Τσουγιουγκούτσι
(Αγγλικά) Μπρίτανι Σνόου, Ντέιβιντ Γκάλαχερ, Τζέιμς Σίκιν, Κάρι Έλγουις


Βασισμένος στο ομώνυμο manga του 1989 της Αόι Χιράγκι, ο Χαγιάο Μιγιαζάκι δημιούργησε το σενάριο και το storyboard της γλυκιάς αυτής ταινίας και παρέδωσε τη σκηνοθεσία στον Γιοσιφούμι Κόντο, καθιστώντας τον Ψίθυρο Της Καρδιάς την πρώτη κινηματογραφική παραγωγή του Studio Ghibli που σκηνοθετήθηκε από κάποιον άλλο πέραν των συνιδρυτών της εταιρείας, Μιγιαζάκι και Ισάο Τακαχάτα. Η 9η ταινία του Ιαπωνικού στούντιο συγκαταλέγεται μαζί με τις Οι Περιπέτειες του Τότορο (1988)Κίκι: Η Μικρή Μαγισσούλα (1989), Ο Γάτος Επιστρέφει (2002),  Πόνιο (2008) και Ο Μυστικός Κόσμος της Αριέττι (2010) ανάμεσα στις πιο τρυφερές οικογενειακές ταινίες του, και είναι πιο κοντά στο πνεύμα των περιπετειών της Κίκι, τόσο σχεδιαστικά και χρωματικά όσο και θεματικά, καθώς αφηγείται το ταξίδι μίας ταλαντούχας μα αβέβαιης έφηβης που προσπαθεί να βρει τη θέση της στον κόσμο.

Αν και η ιστορία διαδραματίζεται στα προάστια του Τόκιο της δεκαετίας του 1990 και προσφέρει ενδιαφέροντα στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής των κατοίκων της νησιωτικής ασιατικής χώρας, οι χαρακτήρες και τα συναισθήματά τους έχουν μια οικουμενική και διαχρονική ποιότητα. Η μαγεία της ταινίας δεν βασίζεται στα φανταστικά στοιχεία για τα οποία είναι γνωστό το Studio Ghibli, αλλά προέρχεται από τη γεμάτη μικρές λεπτομέρειες αποτύπωση των καθημερινών στιγμών της ζωής και από αυθεντικές σκηνές, όπως μια αυθόρμητη μικρή συναυλία και τον ρομαντικό επίλογο με τους πανέμορφους συμβολισμούς για την αγάπη.

Με μια πρώτη ματιά η ιστορία, που ακολουθεί τη Σιζούκου καθώς ανακαλύπτει τα όνειρά της, μαθαίνει να πιστεύει στον εαυτό της και ερωτεύεται, φαντάζει απλή, όμως στο σύνολό της η ταινία έχει ιδιαίτερο νόημα και βάθος. Τα όμορφα και λεπτομερή χειροποίητα σχέδια, το λεπτό χιούμορ και η ευχάριστη μουσική επένδυση, δημιουργούν μια ιδανικά ανάλαφρη ατμόσφαιρα για μια ιστορία που προσφέρει στους νεαρούς θεατές μια ιδέα για το πώς να προσεγγίσουν με βέλτιστο τρόπο τα καθοριστικά εφηβικά τους χρόνια.

Σε αντίθεση με πολλές άλλες παραγωγές όπου η εφηβεία φαίνεται να έχει μετατρέψει τα παιδιά σε δύστροπους, επιπόλαιους, κυνικούς νεαρούς ανθρώπους, οι οποίοι συχνά απορροφούνται από ρηχά ρομαντικά συναισθήματα, την εμφάνιση τους, την αποδοχή από τους συνομήλικούς τους και τις σύγχρονες τάσεις, η ταινία, αποφεύγοντας να τους εξιδανικεύσει, παρουσιάζει τους νέους πιο ώριμους και σοβαρούς, χωρίς όμως να τους στερεί την παιδική τους αθωότητα.

Η ιστορία προτείνει πως οι νέοι μπορούν να διαχειριστούν την εφηβεία με όλες τις προκλήσεις της με τρόπο τέτοιο ώστε να αποτελέσει το βάθρο μιας επιτυχημένης ενήλικης ζωής. Πολύ εύστοχα παρουσιάζεται πώς ένας ισορροπημένος έφηβος μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτά τα λιγοστά μα κρίσιμα χρόνια για να προχωρήσει στη ζωή, να ανακαλύψει το πάθος του, να θέσει στόχους και να αρχίσει να εργάζεται για να τους υλοποιήσει. Η νεανική αγάπη, η οποία αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας, εξερευνάται υποδειγματικά μα και ρεαλιστικά, προτείνοντας ότι είναι πολύ πιο όμορφη και ευεργετική όταν προσεγγίζεται με αγνότητα και με σεβασμό.

Η 14χρονη Σιζούκου που πέρασε τις καλοκαιρινές της διακοπές διαβάζοντας βιβλία και γράφοντας ποίηση, παρατηρεί πως τα βιβλία που δανείζεται από τη βιβλιοθήκη έχουν δανειστεί πριν από αυτή από ένα αγόρι που ονομάζεται Σεΐτζι, και είναι περίεργη για το ποιο μπορεί να είναι το αγόρι αυτό. Μια μέρα συναντά μια περίεργη γάτα που μετακινείται με το τρένο και καθώς ακολουθεί το ζώο στους δρόμους του Τόκιο οδηγείται στο γραφικό κατάστημα με αντίκες του κυρίου Νίσι.

Μέσα στις επόμενες μέρες και ενώ ξαναεπισκέπτεται το κατάστημα, η Σιζούκου ανακαλύπτει ποιος είναι ο Σεΐτζι και ότι οι δύο τους γίνονται φίλοι. Ο Σεΐτζι έχει ένα όνειρο για το μέλλον του και προσπαθεί πρακτικά και με επιμονή να το πραγματοποιήσει, προκαλώντας τον σεβασμό της Σιζούκου, αλλά και την απογοήτευσή της με τον εαυτό της καθώς η ίδια παραμένει αβέβαιη για το δικό της μέλλον. Ωστόσο, εμπνευσμένη από την αποφασιστικότητα του νέου της φίλου, η Σιζούκου αποφασίζει να εξερευνήσει τις δικές της δυνατότητες και να δοκιμάσει τον εαυτό της γράφοντας μια ιστορία.

Η ταινία υποδεικνύει ότι το ταξίδι από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή, με όλα τα προβλήματα και τις νέες εμπειρίες, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κρίση, αλλά ως μια συναρπαστική περιπέτεια. Απευθυνόμενη άμεσα στους νεαρούς θεατές, επιδεικνύει τον τρόπο να ανακαλύψουν τον εαυτό και τις δυνατότητές τους, συμβουλεύοντάς τους να προσδιορίσουν ώριμα τα όνειρά τους, να τα μετατρέψουν σε στόχους, να προκαλέσουν τον εαυτό τους στην επίτευξη αυτών των στόχων, και να μάθουν να εξισορροπούν αυτή την προσπάθεια με την οικογένεια, την απόκτηση σφαιρικής μόρφωσης, και ακόμη και με τα ρομαντικά συναισθήματα που μπορεί να απαντηθούν στην πορεία.

Οι ρομαντικές πτυχές της ιστορίας αντιμετωπίζονται με μια κινηματογραφική σπανιότητα καθώς παρουσιάζονται στην πιο υποδειγματική, καθαρή και πλατωνική τους μορφή. Η ιστορία αναδεικνύει την αμοιβαία αγάπη και τη συντροφικότητα που θα έπρεπε να υπάρχει ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους, την έμπνευση, την υποστήριξη και την ενθάρρυνση που μπορεί να προσφέρει ο ένας στον άλλο, ώστε τα συναισθήματά και η σχέση τους να τους βοηθήσουν να επικεντρωθούν στους στόχους τους και να προχωρήσουν στη ζωή, αντί να αποτελούν περισπασμούς.