Ντάμπο (2019)




Ντάμπο (2019)

Dumbo (2019)

Dumbo (2019)Dumbo (2019)
"Ντάμπο
★★★★★★★★☆☆
Επιστρέφοντας από τον πόλεμο, ο Χολτ επιθυμεί να συνεχίσει τη δουλειά του ως ιππέας στο τσίρκο του Μαξ Μεντίτσι, όμως έχοντας χάσει το χέρι του, τη σύζυγο και παρτενέρ του, και τα άλογα του, καταλήγει να αναλάβει τη φροντίδα των ελεφάντων. Ο Χολτ και τα παιδιά του δένονται με τον νεογέννητο Ντάμπο, ένα ελεφαντάκι που αρχικά γελοιοποιείται για τα μεγάλα αυτιά του, όμως σύντομα γίνεται το αστέρι του τσίρκου καθώς μπορεί να πετά. Το χάρισμα του Ντάμπο προσελκύει τον επιχειρηματία Βάντεβιρ, που προσφέρεται να ενσωματώσει τους καλλιτέχνες του Μεντίτσι στο μεγάλο θεματικό πάρκο του. (112 λεπτά) (Ηλικία: 8+) 
Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον
Ηθοποιοί: Κόλιν Φάρελ, Εύα Γκριν, Μάικλ Κίτον, Ντάνι Ντε Βίτο, Άλαν Άρκιν


Η live-action διασκευή της ταινίας κινουμένων σχεδίων Ντάμπο (1941) διατηρεί το πνεύμα, το συναίσθημα και τις πιο ζωτικές στιγμές της πρωτότυπης, ενώ μετατοπίζει το επίκεντρο στους ανθρώπους, επεκτείνει ουσιαστικά την ιστορία, εξαλείφει τα προβληματικά στοιχεία, όπως την στερεότυπη απεικόνιση των Αφροαμερικανών και την ψυχεδελική ακολουθία των ροζ ελεφάντων, και παρακινεί ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων, παρουσιάζοντας τις βασανιστικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν όταν ζουν σε κατάσταση αιχμαλωσίας και χρησιμοποιούνται για “ψυχαγωγικούς” σκοπούς.

Όπως είναι αναμενόμενο από μία συνεργασία της Disney Pictures και του Τιμ Μπάρτον, το αποτέλεσμα είναι τεχνικά κορυφαίο, ενώ ο σκηνοθέτης διασφάλισε το καλλιτεχνικό του όραμα συσπειρώνοντας ορισμένους από τους πιο τακτικούς και πολυβραβευμένους συνεργάτες του, όπως τους ηθοποιούς Εύα Γκριν, Ντάνι Ντε Βίτο και Μάικλ Κίτον, τον σχεδιαστή παραγωγής Ρικ Χέινικς, την ενδυματολόγο Κολίν Άτγουντ και τον συνθέτη Ντάνι Έλφμαν. Επιπλέον, ο Μπάρτον αξιοποίησε επιτυχημένα την τεχνολογία CGI που βρίσκεται στη διάθεση του στούντιο, για να απεικονίσει εντυπωσιακά ψηφιακά ζώα αντί για αληθινά, παραμένοντας πιστός στο θέμα των δικαιωμάτων των ζώων της ιστορίας.

Ενώ η ταινία του 1941 τελείωνε με τον Ντάμπο να ανακαλύπτει την ικανότητά του να πετά και το “ευτυχισμένο τέλος” του να είναι η νεοαποκτηθείσα δημοτικότητα του, σε αυτή τη διασκευή αυτά είναι μόνο η αρχή. Μετά από ενδιαφέρουσες τροπές, περιπέτειες και τη συνεργασία ανθρώπων που αναπτύσσουν φιλοζωική συνείδηση δημιουργείται ένα πραγματικά ευτυχισμένο τέλος για το ελεφαντάκι και τα υπόλοιπα ζώα του τσίρκου.

Στο συνηθισμένο ύφος του Μπάρτον, στο επίκεντρο βρίσκεται ένας διαφορετικός, απομονωμένος, καλόκαρδος χαρακτήρας, η ιστορία του οποίου προωθεί τη σημασία της αγάπης, της αποδοχής και του να παλεύει κανείς για ότι θεωρεί δίκαιο. Επιπλέον, παρόν είναι και το οπτικό στυλ του καλλιτέχνη, ο οποίος δημιουργεί έναν ζωντανό, πολύχρωμο κόσμο που έρχεται σε αντίθεση με σκοτεινά, γοτθικά και στιμ-πανκ στοιχεία. Το συγκρατημένο σκοτάδι στην προκειμένη περίπτωση δεν προέρχεται από μεταφυσικές πτυχές, αλλά από τη βαναυσότητα και την απληστία των ανθρώπων.


Διασκευή της:

Dumbo (1941)
"Ντάμπο, το Ελεφαντάκι"
★★★★★★★☆☆☆
Όταν ένας πελαργός αφήνει στην κυρία Τζάμπο, μια ελεφαντίνα του τσίρκου, ένα μωρό ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά, όλοι το περιγελούν, μα η μητέρα του το αγαπά πάρα πολύ. Το ντροπαλό ελεφαντάκι δεν έχει επιλογή παρά να κάνει τον κλόουν στο τσίρκο και ντρέπεται πολύ για αυτό. Όμως με τη βοήθεια του φιλικού και προστατευτικού ποντικού Τίμοθι, ο Ντάμπο ξεπερνά τις ανασφάλειες του, αποκτά εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και χρησιμοποιεί το φαινομενικά μεγαλύτερο ελάττωμά του για να καταφέρει το αδύνατο και να... (Περισσότερα)