Ντάμπο, το Ελεφαντάκι (1941)



Ντάμπο, το Ελεφαντάκι (1941)

Ντάμπο, το Ελεφαντάκι (1941)


Dumbo (1941)
"Ντάμπο, το Ελεφαντάκι"
★★★★★★★☆☆☆
Όταν ένας πελαργός αφήνει στην κυρία Τζάμπο, μια ελεφαντίνα του τσίρκου, ένα μωρό ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά, όλοι το περιγελούν, μα η μητέρα του το αγαπά πάρα πολύ. Το ντροπαλό ελεφαντάκι δεν έχει επιλογή παρά να κάνει τον κλόουν στο τσίρκο και ντρέπεται πολύ για αυτό. Όμως με τη βοήθεια του φιλικού και προστατευτικού ποντικού Τίμοθι, ο Ντάμπο ξεπερνά τις ανασφάλειες του, αποκτά εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και χρησιμοποιεί το φαινομενικά μεγαλύτερο ελάττωμά του για να καταφέρει το αδύνατο και να εξασφαλίσει μια καλύτερη μεταχείριση για τον ίδιο και τη μητέρα του. (64 λεπτά) (Ηλικία: 6+)
Σκηνοθεσία: Σαμ Άρμστρονγκ, Νόρμαν Φέργκιουσον
Ηθοποιοί: Στέρλινγκ Χόλογουεϊ, Έντουαρντ Μπρόφι, Τζέιμς Μπάσκετ


Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ εμπνεύστηκε την 4η κινηματογραφική του ταινία κινουμένων σχεδίων από μία σύντομη ιστορία για παιδιά της Έλεν Άμπερσον, εικονογραφημένη από τον Χάρολντ Περλ, η οποία αποτελείται από μόλις οκτώ σχέδια και λίγες μόνο γραμμές κειμένου.

Ο ρυθμός αυτού του τρυφερού μουσικού παραμυθιού είναι γρήγορος και τα αστεία συχνά, ενώ ξεχωρίζει για τις έντονα συναισθηματικές στιγμές του. Ο λιτός χειροποίητος σχεδιασμός και  ο χρωματισμός των εικόνων με την τεχνική της υδατογραφίας έλαβαν τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ των Καννών το 1947, και η ορχηστρική μουσική των Φρανκ Τσόρτσιλ και Όλιβερ Γουάλας βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Επένδυσης.

Η απλή, γλυκιά και δυνατή πλοκή έχει στο κέντρο της τον σιωπηλό και ευαίσθητο Ντάμπο, ο οποίος μαθαίνει να πιστεύει στον εαυτό του και διεκδικεί μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο και τη στοργική μητέρα του. Τα θέματα τα οποία πραγματεύεται η ιστορία περιλαμβάνουν τη μητρική αγάπη, την αποδοχή, τη φιλία, την ευγένεια και τη σημασία της αυτοπεποίθησης.

Παρά την παιδική της ατμόσφαιρα, τους χαριτωμένους χαρακτήρες και τον καρτουνίστικο σχεδιασμό, η ταινία αφηγείται μια πολύ συγκινητική και ενίοτε σκληρή ιστορία και συχνά αναφέρεται ως η πιο δραματική παραγωγή κινουμένων σχεδίων της Disney. Ο Ντάμπο πέφτει θύμα γελοιοποίησης και εκφοβισμού για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ενώ η μητέρα του στην προσπάθειά της να τον προστατεύσει, καταλήγει κλειδωμένη σε ένα απάνθρωπο κλουβί.

Η ταινία περιλαμβάνει μια διάσημη καλλιτεχνικά, αλλά σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα ανάρμοστη για μικρά παιδιά αλληλουχία, όπου ο Ντάμπο μεθά κατά λάθος και έχει σουρεαλιστικές παραισθήσεις. Επιπλέον, τα κοράκια αν και είναι από τους ελάχιστους φιλικούς χαρακτήρες της ταινίας, εμφανίζουν αρνητικά στερεότυπα εις βάρος των Αφροαμερικανών.