COCO (2017)



COCO (2017)

COCO (2017)

   
Coco (2017)
★★★★★★★★★★
Ο Μιγκέλ Ριβέρα, ένα 12χρονο αγόρι από το Μεξικό, ονειρεύεται να γίνει μουσικός, όμως η οικογένειά του εδώ και γενιές απαγορεύει κάθε σχέση με τη μουσική, από τότε που ο προ-προπάππους του Μιγκέλ εγκατέλειψε την οικογένειά του για να “παίξει μουσική για τον κόσμο”. Όταν ο Μιγκέλ καταλήγει άθελά του στον Κόσμο των Νεκρών, οι αποθανόντες πρόγονοί του δέχονται να τον βοηθήσουν να επιστρέψει στον κόσμο του, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα ξαναπαίξει ποτέ μουσική. Αδυνατώντας να αποδεχτεί τον όρο, ο Μιγκέλ αναζητά τον νεκρό μουσικό προ-προπάππου του, ελπίζοντας πως εκείνος θα τον βοηθήσει να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών, χωρίς όρους. (109 λεπτά) (Ηλικία: 4+)
Σκηνοθεσία: Λι Άνκριτς
Ηθοποιοί: Άντονι Γκονζάλες, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Μπέντζαμιν Μπρατ


Πλούσια σε μουσική, χιούμορ και παραδοσιακά στοιχεία του Μεξικανικού πολιτισμού, η 19η ταινία της Pixar είναι μια αριστουργηματική, εκπληκτικά σχεδιασμένη, βαθιά συγκινητική περιπέτεια φαντασίας, με δυνατά μηνύματα για την οικογένεια, την υπευθυνότητα και τα όνειρα. Ανάμεσα σε μεγάλες διακρίσεις, η ταινία τιμήθηκε και με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινούμενων Σχεδίων, το ένατο για το στούντιο, και δεύτερο για τον σκηνοθέτη Λι Άνκριτς μετά το Toy Story 3 (2010).

H μεστή, σύνθετη ιστορία προσεγγίζει με έναν φιλικό προς την οικογένεια τρόπο, ευαίσθητα και απαιτητικά θέματα όπως ο πολιτισμός, η ανάμνηση των προγόνων, η παράδοση, η φιλοδοξία, η ζωή και ο θάνατος. Η απεικόνιση του μεξικανικού πολιτισμού και του ιθαγενούς συστήματος πεποιθήσεων γίνεται με προσοχή και σεβασμό, ενώ το αποκλειστικά λατινοαμερικάνικο καστ χαρίζει αυθεντικότητα στους πολυδιάστατους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Η μουσική, η οποία βρίσκεται θεματικά στο κέντρο της ιστορίας φέρει και αυτή την ξεχωριστή πολιτιστική υπογραφή του Μεξικό. Ο Μάικλ Τζιακίνο συνέθεσε ένα απολαυστικό σκορ γεμάτο ζωντάνια και αισιοδοξία, αναπτύσσοντας τις ενορχηστρώσεις του από τους ήχους παραδοσιακών οργάνων του Μεξικό, όπως φλάουτα από μπαμπού, μαρίμπες, κιθάρες, τρομπέτες και βιολιά. Το βραβευμένο με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού και ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη της πλοκής “Remember Me” της Κρίστεν Άντερσον-Λόπεζ και του Ρόμπερτ Λόπεζ, οι οποίοι είχαν γράψει και το επίσης βραβευμένο με Όσκαρ “Let it Go” της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα (2013), εμφανίζεται ευχάριστα σε διάφορες μορφές, ενώ τα ενθουσιώδη τραγούδια της Ζερμέιν Φράνκο και του Άντριαν Μολίνα προσδίδουν επιπλέον χιούμορ και συναίσθημα.

Η ηλιόλουστη γραφική πλατεία, οι σκονισμένοι πλακόστρωτοι δρόμοι, τα σπίτια με τους ξεφτισμένους τοίχους και το παραδοσιακό, καταστόλιστο νεκροταφείο της επαρχιακής πόλης Σάντα Σεσίλια, αποπνέουν μια ρεαλιστική, ρομαντική και γιορτινή ατμόσφαιρα. Οι κάτοικοι της Χώρας των Ζωντανών γοητεύουν με τον λεπτομερή σχεδιασμό, τη φυσική κίνηση και την εκφραστικότητά τους.

Αναπάντεχα εκφραστικοί είναι και οι γεμάτοι ενέργεια και ως επί το πλείστον εύθυμοι σκελετοί, των οποίων ο επιμελημένα φιλικός σχεδιασμός, οι κωμικές κινήσεις και οι θερμές προσωπικότητες εμπνέουν συμπάθεια παρά φόβο. Η αχανής Χώρα των Νεκρών με τα ζεστά φώτα και τα λαμπερά, φωσφορίζοντα χρώματα, απαρτίζεται από γειτονιές εμπνευσμένες από διάφορες εποχές της ιστορίας του Μεξικού, όπως επίσης και τα πλούσια κοστούμια των κατοίκων της.

Όταν ο σύζυγος της Ιμέλντα Ριβέρα έφυγε για να ακολουθήσει μια καριέρα στη μουσική και ποτέ δεν επέστρεψε, η Ιμέλντα μεγάλωσε μόνη της την 3χρονη κόρη τους Coco, αποκήρυξε τη μουσική και ξεκίνησε μια οικογενειακή επιχείρηση υποδηματοποιίας. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, ο τρισέγγονος της Ιμέλντα, ο Μιγκέλ, ζει με την ηλικιωμένη πια Coco, την κόρη της Coco “Γιαγιά Ελένα”, τους γονείς, τους θείους και τα ξαδέλφια του. Αν και η απαγόρευση της μουσικής διατηρείται ακόμα σθεναρά μέσα στην οικογένειά του, ο Μιγκέλ καλλιεργεί κρυφά το πάθος του για αυτή, διδάσκοντας τον εαυτό του να παίζει κιθάρα, παρακολουθώντας τις ταινίες του εδώ και δεκαετίες νεκρού, διάσημου μουσικού Ερνέστο ντε λα Κρουζ και αντιγράφοντας τις κινήσεις του.

Την παραδοσιακή Ημέρα των Νεκρών, ο Μιγκέλ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Ερνέστο ντε λα Κρουζ είναι ο προ-προπάππους του και μπαίνει στο μαυσωλείο του για να δανειστεί την κιθάρα του και να πάρει μέρος στον τοπικό διαγωνισμό ταλέντων. Όμως παίρνοντας από τους νεκρούς την Ημέρα των Νεκρών, έχει ως αποτέλεσμα μία κατάρα να πέσει στον Μιγκέλ, ο οποίος γίνεται αόρατος στους ζωντανούς και εισέρχεται στη διάστασή των προγόνων του.

Εκεί, ο Μιγκέλ συναντά τους αποθανόντες συγγενείς του και μαθαίνει ότι για να επιστρέψει στον κόσμο του χρειάζεται την ευλογία ενός προγόνου. Καθώς η Ιμέλντα δίνει την ευλογία της μόνο με τον όρο ότι ο Μιγκέλ δεν θα ξαναπαίξει μουσική, το αγόρι φεύγει για να αναζητήσει την ευλογία του Ερνέστο. Στην αναζήτησή του τον βοηθά ο Έκτορ, ένας κατεργάρης μα καλόκαρδος και ταλαντούχος σκελετός, ο οποίος προσπαθεί απελπισμένα να επισκεφτεί τη Χώρα των Ζωντανών.

Η ταινία προάγει τόσο τους οικογενειακούς δεσμούς, όσο και την ανεύρεση της προσωπικής ταυτότητας και σκέψης. Ο Μιγκέλ αγαπά και σέβεται την οικογένειά του, όμως η αγάπη του για τη μουσική τον οδηγεί να αμφισβητήσει τους οικογενειακούς κανόνες. Στο γεμάτο ανατροπές ταξίδι του, ανακαλύπτει την πραγματική ιστορία της οικογένειάς του και συνειδητοποιεί πλήρως την αξία της.

Αν και ο θάνατος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πλοκής, η ταινία διαχέεται από μία ζωηρή και ανάλαφρη διάθεση. Τα τρομακτικά στοιχεία είναι σκοπίμως ήπια, όμως συναισθηματική φόρτιση προκαλούν οι συγκινητικές στιγμές και η οξύθυμη ιδιοσυγκρασία των κατά τα άλλα στοργικών γιαγιάδων.