Τα Μυαλά Που Κουβαλάς (2015)

Τα Μυαλά Που Κουβαλάς (2015)










 
Οι Καλύτερες Παιδικές Ταινίες του 2015 Τα Μυαλά που Κουβαλάς Inside Out Inside Out (2015)
★★★★★★★★★★
Όταν ο πατέρας της ξεκινά μια νέα δουλειά στο Σαν Φρανσίσκο, η 11χρονη Ράιλι Άντερσεν αφήνει πίσω της μια ευτυχισμένη ζωή στη Μινεσότα, για να μετακομίσει στη μακρινή και άγνωστη πόλη. Τα πέντε ανθρωπόμορφα συναισθήματά της, τα οποία ζουν μέσα στο Κέντρο Ελέγχου του μυαλού της, η Χαρά, ο Φόβος, ο Θυμός, η Αηδία και η Θλίψη πρέπει να συνεργαστούν για να μπορέσουν να την καθοδηγήσουν σε αυτή τη δύσκολη μετάβαση. (94 λεπτά) (Ηλικία: 6+)
ΣκηνοθέτεςΠιτ Ντόκτερ, Ρονάλντο ντελ Κάρμεν
Ηθοποιοί: Έιμι Πόλερ, Φίλις Σμιθ, Ρίτσαρντ Κάιντ, Λούις Μπλακ, Μπιλ Χέιντερ, Νταϊάν Λέιν, Μίντι Κέιλινγκ


Η 15η ταινία της Pixar είναι μια πανέξυπνη περιπέτεια φαντασίας, η οποία το 2015 κυριάρχησε στις σημαντικότερες απονομές κινηματογραφικών βραβείων παγκοσμίως. Ανάμεσα σε άλλες μεγάλες διακρίσεις έλαβε 25 υποψηφιότητες για βραβείο Καλύτερης Ταινίας, 21 για βραβείο Πρωτότυπου Σεναρίου και 40 για βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινούμενων Σχεδίων. Η ταινία τιμήθηκε και με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινούμενων Σχεδίων, το όγδοο για τα στούντιο της Pixar, και δεύτερο για τον σκηνοθέτη Πιτ Ντόκτερ, μετά την επίσης πολυβραβευμένη ταινία του, Ψηλά στον Ουρανό (2009).

Η ευρηματική πλοκή είναι πλούσια τόσο σε δράση, όσο σε χιούμορ και συγκίνηση. Η ταινία εξερευνά το πως διαμορφώνεται το σύνολο της προσωπικότητας ενός ατόμου με βάση τις αναμνήσεις του και την ανάγκη έκφρασης όλων των συναισθημάτων, ευχάριστων και δυσάρεστων. Τα θέματα της ταινίας προσεγγίζουν την οικογένεια, την αγάπη, την απομόνωση, την αποδοχή και τη διαδικασία της ωρίμανσης.

Οι ευφάνταστες σχεδιαστικές δημιουργίες και οι δυναμικές, ολοζώντανες ερμηνείες των κωμικών ηθοποιών βοηθούν την πολύπλοκη ιστορία να γίνεται εύκολα και άμεσα κατανοητή από τα παιδιά. Οι δημιουργοί της ταινίας συνεργάστηκαν για αυτόν το σκοπό με επιφανείς νευρολόγους και ψυχολόγους και κατάφεραν να αποτυπώσουν με ποιητικό και επιστημονικά ακριβή τρόπο, τη λειτουργία των συναισθημάτων και τους μηχανισμούς της μνήμης και της λήθης.

Οπτικά, η ταινία είναι μια εκπληκτική ψηφιακή δημιουργία, με κάθε σκηνή της να ακτινοβολεί κομψότητα, δημιουργικότητα και προσοχή στη λεπτομέρεια. Ο φωτορεαλιστικός εξωτερικός κόσμος της Ράιλι βασίζεται σε υπαρκτές τοποθεσίες του Σαν Φρανσίσκο και της Μινεσότα και περιέχει όπως και οι ανθρώπινοι κάτοικοί του, ευχάριστες και ενδιαφέρουσες ατέλειες.

Ο συναρπαστικός εσωτερικός κόσμος της ηρωίδας εντυπωσιάζει σχεδιαστικά με μια ρετρό αισθητική εμπνευσμένη από τη δεκαετία του ‘50, με εφευρετικά σκηνικά, ζωντανά χρώματα και φουτουριστικά στοιχεία. Οι σχεδιαστές των χαρακτήρων προσωποποίησαν πειστικά διάφορες αφηρημένες έννοιες, τις οποίες εμπλούτισαν με απαιτητικές λεπτομέρειες και συμβολισμούς. Τα συναισθήματα, απαρτίζονται από χιλιάδες μικροσκοπικά σωματίδια ενέργειας, και κινούνται με δημιουργικούς και εκφραστικούς τρόπους.

Η ορχηστρική μουσική επένδυση συνδυάζει ατμοσφαιρικές μελωδίες και διασκεδαστικά τζαζ στοιχεία με διαστημικούς ήχους και ονειρική διάθεση. Ακολουθώντας τους ρυθμούς της ιστορίας, η μουσική αποκτά συχνά κωμικό χαρακτήρα μα περιέχει, επίσης, συναισθηματικά και μελαγχολικά κομμάτια.

Όταν η νεαρή ηρωίδα, ένα χαρούμενο κορίτσι γεμάτο ενέργεια, χάνει το παλιό της σπίτι και τους φίλους της, προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα ζωή στη νέα πόλη. Οι μικρές, αναπάντεχες απογοητεύσεις την κάνουν να νιώθει θλίψη, όμως καθώς οι γονείς της την ενθαρρύνουν καλοπροαίρετα να παραμείνει χαρούμενη, το κορίτσι δεν εκφράζει τη θλίψη του, κλείνεται στον εαυτό του και οδηγείται σε λανθασμένες αποφάσεις.

Παράλληλα, οι χαρακτήρες της Χαράς και της Θλίψης απομακρύνονται αναπάντεχα από το Κέντρο Ελέγχου και πρέπει να πραγματοποιήσουν ένα δύσκολο ταξίδι επιστροφής. Στη διαδρομή περνούν από ευφάνταστες περιοχές της συνείδησης όπως τα Νησιά της Προσωπικότητας, τη Χώρα της Φαντασίας, και τα στούντιο Παραγωγής Ονείρων.

Η ενθουσιώδης και αισιόδοξη Χαρά, βλέπει πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων και τις προκλήσεις της ζωής ως ευκαιρίες. Εκτιμά την ευτυχία της Ράιλι και δεν την αφήνει να νιώσει λυπημένη, ακόμα και όταν το χρειάζεται. Η απαισιόδοξη Θλίψη αμφισβητεί και η ίδια τη χρησιμότητά της, όμως, ο σκοπός της γίνεται κατανοητός όταν αποδεικνύεται πως βοηθώντας τη Ράιλι να εκφράσει τη λύπη της, της επιτρέπει να δείξει πως χρειάζεται υποστήριξη.

Η ταινία περιέχει στιγμές έντονης δράσης και αγωνίας, ενώ το σκοτεινό υποσυνείδητο της πρωταγωνίστριας κρύβει τρομακτικούς παιδικούς φόβους. Αν και η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι ανάλαφρη, υπάρχουν ιδιαίτερα συγκινητικές στιγμές και ένα πολύ πραγματικό, βαθιά συναισθηματικό τέλος.